مامان جونم اینا سفراند. می شه گفت تنهام. خوبه، این مدل زندگی رو دوست دارم به شرطی که زیاد طول نکشه، چون اونوقت کسل کننده می شه.

پروزه پیش می ره اما وحشتناک کُند. کاریش هم نمی شه کرد، این اصل 44رو. نه Reference  درست و حسابی پیدا می شه، نه اینکه خود آقایون می دونن می خوان چه گلی به سر ملت بزنند. مملکت گل و بلبل دیگه . من موندم و طفلی Missy . اون هم از من گیج تر و هنگ تره .

فیلم [1]Birth رو دیدم. سوژه فیلم جدید بود و به نظرم جالب. اما هجویات زیاد داشت، یعنی بخش هایی که بودن و نبودنش خیلی تو روند فیلم تاثیر نداشت(به نظر من) . اما بازی Nicole Kidman عالی بود. مثل همیشه. یه صحنه تو فیلم بود که

 حدود 1دقیقه و شاید بیشتر close up نیکول کیدمن

رو نشون می داد. به نظ من این صحنه از فیلم به

اندازه همه فیلم حرف داشت. حرکات صورت،

قطره قطره جمع شدن اشک تو چشمای

 نیکول کیدمن و تلاشش واسه اینکه

پایین نریزند، حرکات لبها و لبخند

 تصنعی اش 

.

.

.

واقعا تحسین برانگیز بود.