مردم یاد پدر و مادر ادیسون

و خواهر و مادر احمدی نژاد می یفتن!

-خوب که فکر می کنم می بینم پول حتی از ثروت هم بهتره.

یه پیراهن خواب ملوس مامانی هم واسه مریم گلی گرفتم که کلی دلم خواست واسه خودم باشه،‌ و در اولین فرصت باید لنگه اش رو بگیرم برا خودم. جشن خوبی بود و خوب شروع شد اما با یه سردرد مضخرف تموم شد.

بعد هم که تا ۵ صبح بیدار بودم و منتظر رسیدن خواهر جان و همسرش. که اون ها هم اومدن و در کمتر از ۲۴ ساعت خونه کن فیکون شد،‌ طوری که از عهده ی ۱۰تا بچه ی قد و نیم قد هم بر نمی یاد. و طبق معمول خواهر جان و همسرش می رن و من می مانم و . . . 'کارگران مشغوی کاراند' و از فرمایشات مامان است که مهمان اند و . . . نباید بشون گفت بالای چشمتون ابرو! و این چه مدل مهمونیه که هر ۲-۳ هفته یکبار به مدت ۵-۶ روز حادث می شه،‌ من هم موندم.

آهـــــا . تو تولد همه از موهای W5‌شابلوطی شده ی من که دو گوشی بسته بودم تعریف کردن و من کلی ذوق کردم،‌ به شیوه ی دونقطه دی.

همین

و من

هنوز هم حوالی احتمال نیامدنم

عجیب نیست درد کشیدن، عجیب نیست درد همه ی قرص های توی کیف و زیر تخت و روی میز را یکجا حس کردن.

عجیب نیست تنهایی، شکوه دارد اما. شکوه شبی در راه. طولانی. تاریک. که از خلوت با ماه ، شوق رسیدن را گم می کنی، حتی.

عجیب نیست تخت را به آغوش کشیدن. تلخ است. مضحک است شاید، وقتی  حتی باران خلاصی ندارد از ابرها، زمین از تشنگی و تو از تو.

عجیب نیست بی قراری. شور بچه گانه ایست که بی تابم می کند.گاهی.

دیدار بابای خودم با بابای بچه هام!

خدا به خیر بگذرونه

درکه رفتم-کوهسار-

.

نمایشگاه کتاب رفتم!

.

کنکور ارشد دادم

.

نمایشگاه کتاب رفتم!

.

خونه ی دوست جونام رفتم

.

نمایشگاه کتاب رفتم!

.

خونه ی اون یکی دوست جونام رفتم

.

نمایشگاه کتاب رفتم!

.

الان هم دانشکده ام و منتظر جلسه ی رسیدگی به پایان نامه

خدا این یکی رو به خیر بگذرونه. . .

می دونید نکته اش کجاست؟

اینکه دیگه نمی تونم نمایشگاه کتاب برم!

همین